XanthiPost
Χωρίς κατηγορία

Τι κρίση, τι πτώχευση…!

Διαβάζω και ξαναδιαβάζω όλα εκείνα τα site που αναφέρονται στην οικονομική κρίση και στις επιπτώσεις που έχει αυτή στην κοινωνία, μιας και αυτό είναι το μοναδικό θέμα που συζητάτε άτομα κάθε ηλικίας και φυσικά σε καθημερινή βάση, όπως επίσης και κάποια site τα οποία αναφέρονται στην πτώχευση και στο πώς μια χώρα οδηγείται σε αυτή και πραγματικά διαπιστώνω ότι η θέση της Ελλάδας, δε διαφέρει σε τίποτα από αυτή άλλων χωρών που κατά καιρούς έχουν πτωχεύσει.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν από τα αποτελέσματα  μιας χρεοκοπίας, ή αν θέλετε καλύτερα από τα αίτια μις πτώχευσης και ας τα συγκρίνουμε με αυτά της οικονομικής κρίσης.

Όταν λοιπόν ένα κράτος κυρήξει επίσημα πτώχευση, οι πιστωτές του χάνουν εξ’ ολοκλήρου ή ένα μέρος αυτών που του έχουν δανείσει, καθώς επίσης τους τόκους των χρημάτων τους. Συχνά βέβαια, στα πλαίσια διεθνών διαπραγματεύσεων, συμφωνείται η πληρωμή ενός ποσοστού των χρεών.

Επίσης όταν πτωχεύσει ένα κράτος, μηδενίζει ή περιορίζει σημαντικά τις υποχρεώσεις του απέναντι στους πιστωτές του – γεγονός που «ελαφρύνει» τον προϋπολογισμό του, τόσο κατά το ποσό των τόκων όσο και των δόσεων επιστροφής των δανείων. Το ίδιο το κράτος «επιβαρύνεται» κυρίως λόγω της απώλειας της εμπιστοσύνης και της αξιοπιστίας του, η οποία έχει σαν αποτέλεσμα τον πιστοληπτικό του «θάνατο». Δηλαδή, το κράτος δεν είναι πλέον σε θέση να δανείζεται από τις χρηματαγορές, πόσο μάλλον με λογικά επιτόκια.

Τα αποτελέσματα της χρεοκοπίας ενός κράτους στην οικονομία του είναι καταστροφικά. Αμέσως μετά ακολουθεί:

μία πολύ μεγάλη τραπεζική κρίση: οι τράπεζες είναι συνήθως αυτές που κατέχουν σημαντικό μέρος των ομολόγων δημοσίου, τα οποία υποχρεούνται να «αποσβέσουν».

μία εκτεταμένη οικονομική κρίση: η εσωτερική ζήτηση μειώνεται, οι επενδυτές αποσύρουν μαζικά το σύνολο των χρημάτων τους, η παραγωγή συρρικνώνεται, ο πληθωρισμός «καλπάζει», το χρηματιστήριο καταρρέει, η αγορά των ακινήτων επίσης, λόγω απουσίας αγοραστών.

όποια λέξη και να χρησιμοποιήσει κανείς για να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Απλά η λέξη «κρίση» ηχεί καλύτερα στα αυτιά των Ελλήνων που «αργοπεθαίνουν» από τα μέτρα που ήρθαν αλλά και από αυτά που θα έρθουν.

μία νομισματική κρίση: οι ξένοι επενδυτές «αποφεύγουν» για μεγάλο χρονικό διάστημα τη «χρεοκοπημένη» οικονομία.

Ας πάμε όμως να ρίξουμε και μια ματιά στις μεθόδους αποφυγής της πτώχευσης ενός κράτους:

Η δραστική μείωση των δημοσίων δαπανών, όπου «ύστατος» στόχος τους είναι ο περιορισμός των κοινωνικών παροχών, καθώς επίσης των μισθών και άλλων εξόδων που συνιστούν μεγάλο μέρος της επιβάρυνσης του ετήσιου προϋπολογισμού.

Η αύξηση των άμεσων και έμμεσων φόρων, καθώς επίσης η επιβολή νέων φόρων σε όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της χώρας.
Και φυσικά ακολουθούν πολλές ακόμη μέθοδοι οι οποίες λίγο πολύ είναι γνωστές σε όλους μας.

Εκείνο όμως στο οποίο ήθελα να καταλήξω και για το οποίο σας παρέθεσα και όλα τα παραπάνω είναι το ότι αν όχι ακόμη όλα, τα περισσότερα από αυτά που αναγράφονται αφορούν ήδη τη δική μας χώρα. Οι ομοιότητες είναι πολύ περισσότερες από τις διαφορές σε σχέση με αυτό που βιώνει αυτή τη στιγμή η Ελλάδα.

Κάτι που με οδηγεί και στο να περνούν πολλές σκέψεις από το μικρό μυαλό μου. Σκέψεις οι οποίες με προβληματίζουν και με κάνουν να νιώθω την ανάγκη να τις μοιραστώ μαζί σας και μαζί με όλους του Έλληνες, που όπως και εγώ, όπως και εμείς, όπως και όλοι μας περνούν δύσκολες στιγμές, που δεν τους αφήνουν να χαρούν ούτε τις εορταστικές αυτές ημέρες που διανύουμε.

Όλοι αυτή τη στιγμή φοβούνται τον κίνδυνο χρεοκοπίας της χώρας μας. Κάτι για το οποίο, προς το παρόν τουλάχιστον, μερικοί μας έχουν καθησυχάσει.

Μήπως όμως τελικά το ότι «δεν υπάρχει κανένα πιθανό σενάριο πτώχευσης» είναι σαν το «λεφτά υπάρχουν» του κυρίου Παπανδρέου;

Μήπως η λέξη «κρίση» ακούγεται καλύτερα στα αυτιά των Ελλήνων πολιτών, και έχουν προτιμήσει να την χρησιμοποιούν καθημερινά, από το να πουν και επίσημα ότι η Ελλάδα έφτασε στο γκρεμό, δηλαδή στην πτώχευση;

Και φυσικά αμέσως μετά τα παραπάνω, εύλογα κατά τη γνώμη μου, ερωτήματα, έρχονται και τα άλλα.

Ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν όταν διάβαζα στο διαδίκτυο ένα άρθρο ενός Άγγλου δημοσιογράφου, ο οποίος από το 2008 ακόμη περιέγραψε ή αν θέλετε καλύτερα «προφήτευσε» την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Και εδώ έρχεται το πιο κρίσιμο ερώτημά μου. Πως είναι δυνατόν κανείς να μην ήξερε μέχρι πριν 2 χρόνια τι θα κληθούν να ζήσουν και να δώσουν οι Έλληνες για να σώσουν τη χώρα τους;

Μήπως τελικά όλοι οι υπόλοιποι, εκτός του πρωθυπουργού γνώριζαν καλά και απλά δε μιλούσαν φοβούμενοι μη χάσουν αυτοί τα δικά τους… μπόνους, με ό,τι και αν συνεπάγεται αυτό;

Όλοι μας ξέρουμε ότι η Ελλάδα έχει περάσει ήδη από μια πτώχευση που επισήμως ξεκίνησε με τη μικρή φράση του Χαρίλαου Τρικούπη, η οποία όμως έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία. Το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν».

Εύχομαι πραγματικά να μην έρθει η στιγμή που εμείς οι νεοέλληνες θα πάρουμε τη θέση εκείνων των ανθρώπων και ότι αυτή η φράση δε θα ακουστεί δια στόματος του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου…

Εκτός και αν το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» ισχύει αλλά δεν έχει ακουστεί ακόμη επίσημα γιατί εννοείται με τη φράση που ακούγεται όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε… και ακούει στο όνομα οικονομική κρίση.

Leave a Comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ