XanthiPost
Χωρίς κατηγορία

Μετέτρεψαν την αγωνία του λαού Σε ευκαιρία για μεροκάματο

Η πανελλαδική απεργιακή κινητοποίηση της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ της 23ης Φεβρουαρίου ήταν μια από τις πολλές των τελευταίων μηνών, ενώ αν δεν αλλάξουν σύντομα τα πράγματα στη χώρα μας, κάτι που είναι και το πιθανότερο, και στο μέλλον θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε πολλές ακόμα τέτοιες κινητοποιήσεις. Εδώ βέβαια μπαίνει το ερώτημα αν όλες αυτές οι απεργιακές κινητοποιήσεις φέρνουν αποτελέσματα για τους εργαζόμενους, αλλά η απάντηση είναι μία. Φέρνουν δε φέρνουν αποτελέσματα, ο εργαζόμενος δεν έχει άλλα όπλα και μόνο με την απεργία μπορεί να διεκδικήσει το δίκιο του.

Με το να απεργούν όμως κάποιοι οι οποίοι και βγαίνουν στους δρόμους διαδηλώνοντας ενάντια στα κυβερνητικά μέτρα ενώ την ίδια στιγμή κάποιοι άλλοι εξακολουθούν να εργάζονται, φοβάμαι πως ο αγώνας αυτός των εργαζομένων δε θα έχει καμιά τύχη. Προς μεγάλη μου απογοήτευση είδα την αγορά της Ξάνθης να λειτουργεί κανονικά στις 23 Φεβρουαρίου, με τους εκπροσώπους των επαγγελματιών να ισχυρίζονται ότι και σε άλλες πόλεις έγινε το ίδιο κι άρα κι εκείνοι δεν είχαν κανένα λόγο να κλείσουν τα καταστήματά τους.

Αν θυμάμαι όμως καλά, κάθε τρεις και λίγο καλούν δια των μέσων μαζικής ενημέρωσης τους Ξανθιώτες να στηρίξουν την τοπική μας αγορά, τα καταστήματα της πόλης. Αλήθεια, εκείνοι πως ανταποδίδουν τη στήριξη αυτή στους Ξανθιώτες; Έχοντας τα μαγαζιά τους ανοιχτά τη μέρα που όλοι οι υπόλοιποι απεργούσαν; Μήπως ο αγώνας των υπόλοιπων εργαζομένων ενάντια στα μέτρα της κυβέρνησης είναι για τους επαγγελματίες της πόλης μας μια καλή ευκαιρία για ένα βαρβάτο μεροκάματο;

Εγώ προσωπικά το καταλαβαίνω και το σέβομαι, έχω περάσει από το συγκεκριμένο κλάδο και ξέρω τι είναι να μη δουλεύει το μαγαζί σου, να πλησιάζει το τέλος του μήνα και να μην ξέρεις από πού θα βρεις χρήματα για να πληρώσεις το ενοίκιο, το ΤΕΒΕ, το προσωπικό και το εμπόρευμα. Αυτό όμως σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί δικαιολογία για την απαράδεκτη κατά την ταπεινή μου άποψη στάση τους.

Καταρχήν οι ίδιοι οι επαγγελματίες λένε πολλές φορές πως όσο μειώνονται οι μισθοί και οι συντάξεις των πολιτών, πλήττονται κι εκείνοι γιατί με τις τόσες περικοπές μειώνεται η αγοραστική δύναμη των καταναλωτών κι άρα μειώνεται και ο δικός τους τζίρος. Όφειλαν λοιπόν την περασμένη Τετάρτη να έχουν μέχρι ενός κλειστά τα μαγαζιά τους και να είναι δίπλα στους υπόλοιπους εργαζόμενους. Άλλωστε και οι ίδιοι εργαζόμενοι είναι και δεν έπρεπε να περιμένουν τη συγκεκριμένη μέρα ως μια ευκαιρία για ένα καλό μεροκάματο.

Όσο για το επιχείρημα πως και στις υπόλοιπες πόλεις ήταν ανοιχτά τα καταστήματα, αυτό δεν είναι αλήθεια, στους πιο πολλούς όμορους νομούς τα καταστήματα έκλεισαν έστω και για κάποιες ώρες ενώ αυτά της Ξάνθης ούτε για ένα λεπτό. Επίσης ό,τι και να έκαναν τα μαγαζιά των άλλων πόλεων, εγώ ξέρω πως οι επαγγελματίες της Ξάνθης ζητάνε στήριξη από τους Ξανθιώτες και όχι από τους καταναλωτές των άλλων νομών. Μια στήριξη που πραγματικά δεν ξέρω κατά πόσο την αξίζουν, αφού ποτέ ως τώρα δεν τους είδα να απεργούν κι εκείνοι μαζί με τους υπόλοιπους.

Μου κάνει εντύπωση μάλιστα που οι θεσμικοί εκπρόσωποι των επαγγελματιών της Ξάνθης προσπάθησαν να κρατήσουν χαμηλούς τόνους και να μη δώσουν μεγάλη έκταση στην απόφασή τους αυτή να μην κλείσουν τα μαγαζιά τους μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους ενώ το ΟΧΙ που εξέδωσαν ως απάντηση για την πρόταση των μικροπωλητών να γίνει και δεύτερο παζάρι στην Ξάνθη ήταν τόσο μεγάλο που μπορούσε να το διαβάσει και ένας τυφλός.

Στο εξής όμως οι επαγγελματίες της πόλης μας θα πρέπει να είναι έτοιμοι να λάβουν από τους Ξανθιώτες αυτό ακριβώς που κι εκείνοι τους προσφέρουν. Αδιαφορία για τις ανάγκες και τα προβλήματά τους. Άλλωστε ζητάς από κάποιον στήριξη μόνο όταν τον έχεις στηρίξει κι εσύ σε κάτι κι εγώ δε θυμάμαι ποτέ ως τώρα τους μαγαζάτορες να έδωσαν μαζί με τους υπόλοιπους εργαζόμενους αγώνες. Όλοι οι άλλοι κάνουν απεργίες, διαδηλώσεις, συλλαλητήρια για όλα αυτά που τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει στην Ελλάδα, οι καταστηματάρχες τι έχουν κάνει ως τώρα για να αντιδράσουν στα κυβερνητικά μέτρα; Έκαναν καμιά απεργία, βγήκαν ποτέ στους δρόμους; Εκτός πια κι αν όλα όσα μας λένε κατά καιρούς για το πλήγμα που έχουν δεχτεί από τις αποφάσεις της κυβέρνησης είναι ψέματα, εκτός κι αν τα ληφθέντα μέτρα δεν τους έχουν αγγίξει καθόλου.

Ας το καταλάβουν όμως πως δε γίνεται να έχουν μια ζωή την απαίτηση, το φίδι από την τρύπα να το βγάζουν οι άλλοι κι εκείνοι να μην κάνουν τίποτα. Δε γίνεται να έχουν και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο. Ξέρω ότι το μεροκάματο το έχουν ανάγκη, ότι τα έξοδα τρέχουν και κάπως πρέπει να καλυφθούν. Το μεροκάματο όμως το χρειαζόμαστε όλοι μας, μόνο που κάποιοι αποφάσισαν θυσιάζοντας αυτό το υπέρ πολύτιμο πλέον μεροκάματο να αγωνιστούν για το δίκιο τους. Κι εγώ το έχασα το μεροκάματο εκείνης της μέρας και όλοι οι υπόλοιποι που απέργησαν, δε γινόταν όμως διαφορετικά, ο αγώνας θέλει θυσίες και φάνηκε ξεκάθαρα ποιοι είναι διατεθειμένοι να κάνουν αυτές τις θυσίες και ποιοι όχι. Αλλιώς ας καταργήσουμε τις απεργίες και τις διαδηλώσεις και ας σκύψουμε απλά το κεφάλι, δεχόμενοι όλα όσα οι άλλοι θα αποφασίσουν για εμάς.

 

Leave a Comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ