XanthiPost
Χωρίς κατηγορία

Πώς θα ήταν η παρέλαση εάν δείχναμε αυτό που πραγματικά είμαστε;

Το κατά παραγγελία ξεφάντωμα τέλειωσε για άλλη μια χρονιά. Η περίοδος που ξαφνικά όλοι γίναμε ευτυχισμένοι, χαρούμενοι, που δήθεν ξεφαντώσαμε ξεχνώντας την επόμενη ημέρα που ξημέρωσε πιο σκληρή από ποτέ, που τραγουδήσαμε, ήπιαμε και υποτίθεται γελάσαμε με την ψυχή μας.

Ναι, γελάσαμε. Εμείς με τα χάλια μας και κάποιοι επαγγελματίες με τα ευρώ που είδαν να πέφτουν στα ταμεία τους και να γεμίζουν από τις εξωφρενικές τιμές που και πάλι επέμειναν να κρατήσουν έστω και στη δύσκολη αυτή συγκυρία. Με τα κιόσκια που στήσανε, σαν τις παράγκες του Καραγκιόζη έξω από τα μαγαζιά τους, για να κονομήσουνε ακόμη περισσότερο. Ήταν όμως επίκαιρες παράγκες, αν μη τι άλλο, αφού και το θέμα της μάσκας για το ρεκόρ Γκίνες ήταν αυτό ακριβώς. Ο Καραγκιόζης. Φιγούρες στο θέατρο σκιών όλοι οι υπόλοιποι που παίζουμε τους ρόλους μας πίσω από το πανί και καθοδηγούμαστε από τα ξυλάκια που κάποιοι άλλοι κρατούν για να καθορίζουν τις κινήσεις μας.

Ντυθήκαμε για άλλη μια φορά καλόγριες, αδελφές, πόρνες βγάζοντας ίσως τον κρυφό εαυτό μας και τις άνομες επιθυμίες μας. Ή ίσως τις καρικατούρες στις οποίες άθελά μας μάς μετέτρεψαν. Μοναστική ζωή λόγω περικοπών, αδελφές γιατί αλλοτριώσαμε την ψυχή μας, πέρα από τη φύση μας, προσαρμοζόμενοι σε ένα ερμαφρόδιτο πολιτικό τοπίο, πόρνες γιατί κάποιοι λόγω της αδράνειας και του τρόπου διακυβέρνησης, διαχρονικά, μας ανάγκασαν να προσφύγουμε στους πατρώνες του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Τρόικας, ξεπουλώντας όχι το κορμί μας αλλά την ίδια τη ζωή μας. Τι σόι ηδονή λοιπόν να βρούμε σε αυτές τις μεταμφιέσεις οι οποίες πλέον αποτελούν κομμάτι του εαυτού μας που τον βγάλαμε στο παζάρι των μεγάλων αγορών και τον εκποιήσαμε κάτω από κομματικές σημαίες που ακόμη δεν λέμε να υποστείλουμε;

Ποιοι είμαστε τελικά; Εδώ είναι που μπαίνει και το πραγματικό ερώτημα. Δεν ξέρουμε πλέον ούτε ποιοι είμαστε, ούτε τι ακριβώς θέλουμε να είμαστε. Για αυτό και βολοδέρνουμε σαν τα αγρίμια κλεισμένα στα κλουβιά. Είμαστε λίγο απατεώνες, λίγο έντιμοι, λίγο ανέντιμοι, λίγο ευαίσθητοι, λίγο αναίσθητοι, λίγο ελεύθεροι, λίγο αληθινοί, λίγο ψεύτικοι. Αυτό το λίγο- λίγο, όμως, από δω και από κει, όπως λέει και ο Άρης Δαβαράκης «μιλάμε είναι μεγάλη πονηριά… είναι ναυάγιο στη στεριά».

Ναυάγια στη στεριά και εμείς που βολοδέρνουμε στα κύματα ενός μίζερου κράτους, μιας μίζερης τοπικής αυτοδιοίκησης, με ανθρώπους λίγους που ξεχνάμε, όπως είπε πολύ σωστά η γραμματέας του Συλλόγου Προστασίας της Παλιάς Πόλης, την άλλη τους ιδιότητα, αυτή του δημοτικού συμβούλου, προκειμένου να εξυπηρετήσουν ίδια συμφέροντα. Που ξεχνούν ότι πρώτιστο μέλημα ενός δημοτικού άνδρα είναι να υπηρετεί τους δημότες του που τον εξέλεξαν στο αξίωμα αυτό. Γιατί όμως να ρίχνουμε αλήθεια την πετριά μόνο στον ίδιο και σε άλλους σαν κι αυτόν; Μήπως δεν είναι παιδιά ενός ολόκληρου συστήματος το οποίο τα γαλούχησε, τα εξέθρεψε, τα άνδρωσε; Δεν είναι αυτό το σύστημα που εμείς οι ίδιοι συντηρούμε επί σειρά δεκαετιών; Δεν είμαστε εμείς οι ίδιοι που σε κατάσταση νιρβάνας παραγνωρίζουμε το «φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας»; (Θουκιδίδης, Περικλέους Επιτάφιος). Αντίθετα επιδιδόμαστε σε ανέξοδη κριτική, κριτική του καναπέ, μετατρέποντας τους εαυτούς μας σε φιλοσόφους που έφθασαν στα άκρα και στη μαλθακότητα.

Αλήθεια αναρωτηθήκαμε πώς θα ήταν άραγε η παρέλαση του καρναβαλιού εάν δείχναμε, καρναβαλιστές, θεατές και «κερκίδα των επισήμων», αυτό που πραγματικά είμαστε χωρίς να προσπαθούμε να το καλύψουμε, να το διακωμωδήσουμε;

Η μάσκα όμως είναι η εύκολη κίνηση. Η στολή μπορεί και μεταμφιέζει την αλήθεια. Προβάλλουμε όμως πραγματικά κάτι άλλο από αυτό που είμαστε; Η μήπως η μασκαράτα μας φέρνει πρόσωπο με πρόσωπο με τη «μεταμφίεση» της καθημερινότητάς μας; Εδώ την απάντηση τη δίνει ο Ευάγγελος Παπανούτσος.

«Την προσδιοριστική, την περιοριστή δύναμη του φορέματος την αισθανόμαστε όταν ανταλλάσομε το αληθινό μ’ ένα ψεύτικο – που μας κρύβει. Π.χ. στην αποκριάτικη αμφίεση. Τότε έχομε το αίσθημα ότι αποδεσμευτήκαμε, αποβάλαμε ένα μέρος του εαυτού μας, εκείνο που έχουμε συνθέσει για να το θεωρούν οι άλλοι (και μεις οι ίδιοι) πρόσωπό μας, και μπορούμε πια να παίζομε ένα ρόλο – αυτόν που δεν έχομε καθόλου η συχνά το θάρρος ή την ευκαιρία να υποδυθούμε στην καθημερινή ζωή. Εάν μας αποσπάσουν την ψεύτικη περιβολή, ξαναγυρίζομε στην τάξη και στη νηφαλιότητα – ή παρένθεση έχει κλείσει… «(Πρακτική Φιλοσοφία, σελ. 208-209).

Ας αποφασίσουμε, λοιπόν: μασκαράδες όλο το χρόνο και ελεύθεροι πέντε μέρες- ως κακά αντίτυπα της αυθεντικής έκδοσης- ή ο εαυτός μας όλο το χρόνο και ισορροπημένοι μέσα μας;

Leave a Comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ