XanthiPost
ΑΠΟΨΕΙΣ

Πανδημία : Ζήσαμε μια περίοδο με τρομερές δυσκολίες και απώλειες και ταυτόχρονα με συνταρακτικές ευκαιρίες και αλλαγές

Γράφει η Ιωάννα Διαμαντοπούλου – Ψυχολόγος/Ψυχοθεραπεύτρια – Εκπαιδεύτρια Ενηλίκων

Ένας χρόνος πανδημία. Ένας χρόνος καθολικής κρίσης. Όπως συμβαίνει σε όλων των ειδών τις κρίσεις, ζήσαμε μια  περίοδο με τρομερές δυσκολίες και απώλειες και ταυτόχρονα, με  συνταρακτικές ευκαιρίες και αλλαγές, από ψυχοκοινωνική άποψη.

Στα θετικά οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι:

Γίναμε πιο αυτάρκεις.

Εκτιμήσαμε τις δυνατότητες και τις ευκολίες που έχει η ζωή μας.

Ξανασυστηθήκαμε με τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους και επανατοποθετήσαμε τον καθένα στη θέση που του ταιριάζει.

Περάσαμε ποιοτικό χρόνο με την οικογένεια και τους στενούς φίλους μας.

Είχαμε χρόνο και ευκαιρίες για ενδοσκόπηση και έτσι γνωρίσαμε καλύτερα τον εαυτό μας, τον φροντίσαμε, τον αλλάξαμε.

Ανακαλύψαμε κρυμμένα ταλέντα μας.

Βρήκαμε χρόνο να κάνουμε πράγματα που πάντα επιθυμούσαμε αλλά αναβάλλαμε.

Επαναπροσδιορίσαμε τις προτεραιότητές μας.

Αναγκαστήκαμε να επινοήσουμε νέους τρόπους να υπάρχουμε και να γεμίζουμε την καθημερινότητά μας.

Ξεκουραστήκαμε, ηρεμήσαμε, ρίξαμε τους φρενήρεις ρυθμούς της ζωής μας.

Εξοικειωθήκαμε καλύτερα με την τεχνολογία και ωφεληθήκαμε από τη μηχανογράφηση γραφειοκρατικών διαδικασιών.

Λαχταρήσαμε την ανθρώπινη επαφή και επικοινωνία, νιώσαμε την αξία των άλλων, γίναμε λιγότερο εγωκεντρικοί.

Εκτιμήσαμε τη σημασία της υγείας, σωματικής, ψυχικής, πνευματικής, κοινωνικής.

Από την άλλη μεριά:

Βιώσαμε όλο το φάσμα των αρνητικών συναισθημάτων (έκπληξη, θυμό, φόβο, ανία, απογοήτευση, ματαίωση, μοναξιά), σε μεγάλη ένταση και διάρκεια.

Κάνοντας -είτε από επιλογή, είτε από ανάγκη- την ενδοσκόπησή μας, καταλήξαμε σε συμπεράσματα που μας πλήγωσαν, αμφισβητήσαμε πολλές από τις επιλογές της ζωής μας και νιώσαμε ίσως απόγνωση

Χάσαμε τη ρουτίνα μας, τα”πατήματά” μας, την αίσθηση της ασφάλειας, που είναι τόσο σημαντική για τη ζωή μας κι αυτό μας άφησε εκτεθειμένους και μετέωρους.

Βουλιάξαμε στην οθόνη της τηλεόρασης, του υπολογιστή και του κινητού μας, αποβλακωθήκαμε από τη γοητευτική ευκολία των μέσων δικτύωσης.

Μπερδευτήκαμε, παραπλανηθήκαμε, χάσαμε τον έλεγχο της ζωής μας, πέσαμε θύματα ψευδών ειδήσεων, υιοθετήσαμε εύκολα ιδέες άλλων, τις κάναμε πεποίθηση και τις υπερασπιστήκαμε, γιατί έχουμε την εγγενή ανάγκη να πιστεύουμε κάπου.

Πενθήσαμε το χαμό αγαπημένων μας προσώπων, με τρόπο βίαιο και ξένο προς τα ήθη μας, αλλά και την ανθρώπινη ανάγκη για το “μαζί”.

Βιώσαμε στο μέγιστο βαθμό το βάρος των δυσλειτουργικών σχέσεών μας, κυρίως με τους συμβίους μας.

Χάσαμε τη δουλειά μας, μαζί με ό,τι αυτή μας προσέφερε, οικονομική ασφάλεια, κοινωνικοποίηση, αίσθηση προσφοράς, αναγνώριση, σκοπό.

Φοβίες, ιδεοψυχαναγκασμοί, συναισθηματικές διαταραχές, ό,τι με νύχια και με δόντια παλέψαμε να απαλύνουμε φούντωσε ξανά και μας πήγε, σε αρκετές περιπτώσεις, πολλά βήματα πίσω.

Μείναμε μόνοι μας, μεταφορικά και  κυριολεκτικά. Μόνοι μας. Κι αυτό είναι κάτι που η ανθρώπινη φύση μας δεν μπορεί να αντέξει για πολύ, ιδίως όταν ξεπερνά τα όρια της επιλογής μας.

Related posts

Μια απεργία…διαφορετική από τις άλλες… Απεργώ και εργάζομαι…

xanthipost

Βασίλειος Παπαδόπουλος – Εμβόλια και πανδημία COVID-19

xanthipost

Κήποι Έβρου και το Μαύρο Πάσχα των Θρακών..

xanthipost

Leave a Comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ