XanthiPost
ΠΑΜΕ ΣΑΝ ΑΛΛΟΤΕ

Το χτυπητό αυγό της γιαγιάς !

Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε τόσο – Ήταν εκείνη η γλύκα της ζάχαρης, τα ολόφρεσκα αυγά, το χέρι της γιαγιάς, το καλοκαίρι, η αυλή, η αδημονία μιας καινούριας μέρας στο χωριό…

Πάλι χτυπητό;, θα με σκοτώσει η μάνα σου που σου δίνω ζάχαρες”.

“Δεν θα της το πούμε γιαγιά” της έλεγα. “Έλα, έλα, σε παρακαλώ, κάνε μου ένα χτυπητό”.

“Φέρε μου ένα κουπάκι” έλεγε εκείνη και εγώ ανέβαινα σε μια καρέκλα, άνοιγα το ντουλάπι του τζαμένιου μπουφέ και διάλεγα το αγαπημένο μου “κουπάκι”, ένα φλιτζάνι του καφέ δηλαδή, που είχε πάνω κάτι λουλουδάκια με μια τεράστια πεταλούδα. “Πρόσεχε εκεί με την καρέκλα” έλεγε εκείνη και έπαιρνε το φλιτζάνι.

Με τα δυο της χέρια έσπαγε δύο αυγά και έριχνε μέσα τους κρόκους. Τους κοίταζα όπως ήταν δίπλα δίπλα στον πάτο του φλιτζανιού, και έμοιαζαν σαν πλανήτης με δύο ήλιους, σαν δύο ηλιοβασιλέματα, το ένα πιο λαμπρό από το άλλο. Η γιαγιά έπιανε τη ζάχαρη, και την έριχνε με τα χέρια λες και ράντιζε, λες και ήταν αλάτι και μετά έπαιρνε το κουταλάκι του γλυκού.

“Γιαγιά και κακάο θέλω’, έλεγα εγώ και έτσι βάζαμε και κακάο.

Μετά άρχιζε να χτυπάει δυνατά τους κρόκους με τη ζάχαρη και το κακάο, ενώ εγώ περίμενα με αδημονία να δοκιμάσω. Του κουτάλι ανακάτευε με δύναμη το μείγμα που σιγά σιγά άρχιζε να υποτάσσεται, να “λιώνει” να γίνεται από πορτοκαλί, κατακίτρινο, ενώ μέσα του λαμπίριζαν σαν μικρά μικρά γυαλάκια, οι διάφανοι κόκκοι της ζάχαρης

Σε δυο λεπτά το μαγικό “υγρό” ήταν έτοιμο.

“Φάτο σιγά σιγά” μου έλεγε η γιαγιά, με την ησυχία σου, μην μου πάθεις και τίποτα. Έπαιρνα το φλιτζανάκι και πήγαινα και καθόμουν στα σκαλάκια, κάτω από την κληματαριά. Όπως οι σκύλοι που παίρνουν τον μεζέ από το χέρι και πάνε να τον φάνε σε μια μεριά με την ησυχία τους, έτσι κι εγώ, το έπαιρνα και πήγαινα παράμερα να το απολαύσω, να μην με διακόψει κανείς από εκείνη την ιεροτελεστία.

Δεν ξέρω γιατί μου άρεσε τόσο.

Ήταν εκείνη η γλύκα της ζάχαρης, τα ολόφρεσκα αυγά, το χέρι της γιαγιάς, το καλοκαίρι, η αυλή, η αδημονία μιας καινούριας μέρας στο χωριό…

Το χτυπητό αυγό ήταν από εκείνες τις γεύσεις που δεν ξέρεις αν τελικά ήταν τόσο μοναδικές από μόνες τους, ή αν τις έκανε έτσι ο χρόνος.

Γιατί και τώρα θα μπορούσα να κάνω ένα “χτυπητό”. Τι είναι; Πέντε λεπτά υπόθεση.

Όμως ξέρω ότι δεν θα είναι το ίδιο. Θα του λείπουν όλα τα άλλα συστατικά που το έκαναν σπουδαίο. Η αύρα του νησιού, η αγάπη της γιαγιάς που πολλαπλασιαζόταν, το “κουπάκι”, η κληματαριά, τα σκαλάκια και κυρίως η παιδική μου ψυχή που τα περνούσε όλα από το φίλτρο της αθωότητας, γι’ αυτό και τα έκανε να φαίνονται μαγικά.

Εικόνες και αναμνήσεις

Related posts

Ήταν Ιούνιος του 1896, όταν το τρένο σφύριξε στη Ξάνθη.

xanthipost

Έρχεται το κουρμπάν μπαιράμ ……στην Ξάνθη

xanthipost

(video) / 1956 / Η διαδρομή του Σεμπλόν Οριεντ Εξπρές στα στενά του Νέστου και στην Ξάνθη

xanthipost

Leave a Comment

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΕΑ