Γράφει η Αλκμήνη Μουδανίδου
Τέτοιες ημέρες πριν πολλά χρόνια, στο τραπέζι της κουζίνας, μπροστά στη μασίνα , μόλις «έπιαναν» τα πρώτα κρύα, λάμβανε χώρα μία ιεροτελεστία !
Λεκάνες με αλεύρι, γινόταν ένα εύπλαστο και μαγικό ζυμάρι στα χέρια της γιαγιάς μου, που στη συνέχεια άνοιγε σαν εργόχειρο με τα μαγικά της χέρια, με τελική αποστολή το λεπτό φύλλο να ψηθεί επάνω στη μασίνα και να αποθηκευτεί ανάμεσα σε σεντόνια μέσα σε μία ειδική ντουλάπα στην κρεβατοκάμαρα. Ήταν τα φύλλα που όποτε ζητούσαμε πίτα τα έβγαζε, τα έβρεχε και στην συνέχεια τα τοποθετούσε μέσα στο μεγάλο ταψί (με γέμιση από κιμά συνήθως) και μία ειδική κρέμα που έφτιαχνε με αλεύρι, αυγά και νερό (κάτι σαν μπεσαμελ) και την περίχυνε από πάνω.
Εικόνες, μυρωδιές, γεύσεις που μπήκαν και εδραιώθηκαν για τα καλά στο τότε παιδικό μου μυαλό
Το αποτέλεσμα ονειρεμένο και η γεύση της πίτας παραμένει ανεξίτηλα χαραγμένη στη μνήμη μου. Το ψητό κολοκύθι (γλύκισμα με κανέλα και ζάχαρη), ακόμη και οι φρυγανιές επάνω στη μασίνα, είχαν την πιο όμορφη γεύση. Ίσως λόγω ηλικίας, μας φαίνονταν τότε όλα πιο νόστιμα.
Πόσες πίτες και πόσα φαγητά δεν ψήθηκαν σε αυτήν τη μασίνα
Στην άκρη της μασίνας, ο παππούς έσπαζε φουντούκια και αμύγδαλα με μία μεγάλη πέτρα! Με πόση υπομονή περιμέναμε να τα ψήσει, για να τα φάμε με όρεξη (αν και πολλές φορές τα τρώγαμε ωμά).
Όμορφα χρόνια.. με «πρωταγωνίστρια» τη μασίνα της γιαγιάς και του παππού!
