Ένα σεμεδάκι για το “καλό τραπέζι”, ένα τραπεζομάντηλο για την προίκα μου και τερλίκια για τον χειμώνα.
Θυμάμαι τη γιαγιά μου με το βελονάκι στο χέρι και την αγκαλιά της γεμάτη με νήματα .. τι όμορφες εποχές.
Καθόταν πάντα στο ίδιο σημείο ..δίπλα στην κουζίνα και στο παράθυρο που έμπαινε φως. Κι εκεί, στην αγκαλιά της, ένα κουβάρι από μπεζ και λευκά ή πολύχρωμα νήματα κι εγώ παραδίπλα να ακούω τις ιστορίες που μου έλεγε σιγανά όσο έπλεκε.
Μέσα από το πλέξιμό της έλεγε τα πάντα: αγάπη, φροντίδα, υπομονή.
Τότε δεν ήξερα πως αυτές οι στιγμές θα γίνουν τόσο πολύτιμες. Πως θα έρχονται πίσω σαν εικόνα, σαν μυρωδιά, σαν ήχος, σαν ανάμνηση που τυλίγει την καρδιά, όπως τύλιγε εκείνη τα νήματα γύρω από το χέρι της.
Το εργόχειρο της γιαγιάς είναι εδώ για να μας θυμίζει τα παιδικά μας χρόνια. Πάνω στο τραπέζι , ίσως μέσα στο συρτάρι, σίγουρα βαθιά στην καρδιά μας.
Σήμερα, μπορεί να μη στρώνουμε σεμεδάκια στα σπίτια μας. Μπορεί να γελάμε, να τα λέμε «παλιομοδίτικα». Μα όταν το βλέπουμε – ξεχασμένο σ’ ένα συρτάρι, διπλωμένο με προσοχή – κάτι μέσα μας σκιρτά. Μια μνήμη, ένα άγγιγμα, μια ανάσα γιαγιάς.
Και τότε καταλαβαίνουμε πως το σεμεδάκι της γιαγιάς δεν ήταν ποτέ για να διακοσμεί.
Ήταν για να θυμίζει.
