Ένα απλό αντικείμενο, φτιαγμένο από φελιζόλ, με στρογγυλό σχήμα, πλαστικό καπάκι και χειρολαβή από χοντρό πλαστικό – Κι όμως, ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα απλό θερμός – Ήταν το θερμός που μας συντρόφευε στις παιδικές καλοκαιρινές μας εξορμήσεις ..τότε στη Μάνδρα Ξάνθης με τα μύδια να ψήνονταν πάνω στη λαμαρίνα μόλις έβγαιναν από τη θάλασσα.
Ήταν εκεί. Σε κάθε εκδρομή, κάθε παραλία, κάθε οικογενειακό πικ νικ κάτω απ’ τα πεύκα. Το τεράστιο θερμός από φελιζόλ με την μεγάλη κοιλιά και το χαρακτηριστικό πλαστικό καπάκι, γεμάτο με παγωμένο νερό και μερικά παγάκια που μαγικά άντεχαν για ώρες, έγινε σύμβολο των ελληνικών καλοκαιριών.
Μεταφερόταν περήφανα από τον πατέρα ή τη μητέρα, ακουμπισμένος προσεκτικά στη σκιά κάτω από την ομπρέλα ή στα βότσαλα της παραλίας. Συχνά συνόδευε κεφτεδάκια τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτο, καρπούζι κομμένο από το πρωί και μισό καρβέλι ψωμί. Και πάντα, μα πάντα, η πρώτη γουλιά μετά το μπάνιο ήταν λες και έσβηνε όλη τη δίψα του κόσμου.
Δεν ήταν απλώς ένα θερμός. Ήταν παρουσία. Ήταν ιεροτελεστία. Περνούσε από χέρι σε χέρι, έκανε τον γύρο της παρέας, έδινε δροσιά και σβήσιμο στη ζέστη του Ιουλίου. Και όταν πια άδειαζε, κρατούσε ακόμα το άρωμα της θάλασσας και του καλοκαιριού.
Συνόδευε πάντα τις πιο γλυκές μας αναμνήσεις: τα γέλια, τα μαλώματα για το ποιος θα πιει πρώτος, τα τζιτζίκια, τα ψίχουλα στην πετσέτα, τις φωνές της μαμάς να μη χαθούμε στα βράχια.
Σήμερα, ίσως να έχει αντικατασταθεί από ανοξείδωτες, μοντέρνες θερμομονωτικές φιάλες. Αλλά για όσους τον έζησαν, αυτό το θερμός θα παραμένει αξεπέραστο.
Μια εικόνα παιδικής ανεμελιάς και καλοκαιριού που δεν φεύγει ποτέ από τη μνήμη.
