Η επίσκεψη μίας μικροσκοπικής λιβελούλας – Ένα πλάσμα λεπτεπίλεπτο, σχεδόν διάφανο, που πολλές φορές περνά απαρατήρητο μέσα στη φύση – Τόσο μικροσκοπική κι όμως καθόλου ασήμαντη!
Στάθηκε δίπλα μου… δεν την προσπέρασα. Την κοίταξα από κοντά και τότε, ξεδιπλώθηκε μπροστά μου, αποκάλυψε τα χρώματα και τη χάρη της. Κάθε φτερούγισμά της, ήταν ένας χορός φωτός. Κάθε λεπτομέρεια του μικροσκοπικού της σώματος μια έκρηξη ομορφιάς που δεν φανταζόμουν ότι υπήρχε.
Το σώμα της, λεπτό και αέρινο, έμοιαζε με ζωντανό κρύσταλλο. Τα φτερά της διάφανα, τόσο λεπτά που θυμίζουν υφάδι αράχνης, λαμπύριζαν κάτω από το φως με αποχρώσεις μεταλλικές, από βαθύ μπλε μέχρι τυρκουάζ.
Εν τέλει η αληθινή μαγεία απαιτεί μεγαλοπρέπεια για να σε μαγέψει; Μάλλον όχι. Αρκεί να σταθείς, να προσέξεις, να δώσεις χρόνο και χώρο. Κάτι μικρό μπορεί να αλλάξει τον τρόπο που βλέπεις τον κόσμο, αν επιτρέψεις στον εαυτό σου να το δει πραγματικά.
Η αληθινή ομορφιά μας καλεί να μάθουμε να τη βλέπουμε
Όχι με τα μάτια, αλλά με την προσοχή και την ψυχή μας. Γιατί ίσως η αληθινή ομορφιά δεν κάνει θόρυβο… απλώς υπάρχει. Σιωπηλή , αλλά είναι εκεί.. αρκεί να της δώσεις τη σημασία που της αξίζει.
