Ποιος θυμάται τις βάρκες–κούνιες στα λούνα παρκ; Εκείνα τα παιχνίδια που έμοιαζαν απλά, αλλά για τα παιδιά της εποχής ήταν η απόλυτη χαρά. Στημένες στη σειρά, πιθανόν σκουριασμένες από τη βροχή , τον ήλιο και τις πολλές χρήσεις, περίμεναν γεμάτες ανυπομονησία τα παιδικά χέρια που θα τις ανέβαζαν στον ουρανό.
Έμπαινες μέσα και ένιωθες σαν μικρός καπετάνιος σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Με κάθε κίνηση μπρος–πίσω, η βάρκα άρχιζε να παίρνει ύψος, να σκαρφαλώνει όλο και πιο ψηλά. Το μέταλλο έτριζε, τα γέλια αντηχούσαν, και η καρδιά χτυπούσε δυνατά από τον ενθουσιασμό.
Στο πανηγύρι ή στη γιορτή, οι βάρκες–κούνιες ήταν πάντα σημείο συνάντησης.
Εκεί δινόταν το ραντεβού με τη χαρά, εκεί τα παιδιά γίνονταν παρέα χωρίς πολλά λόγια. Ένα κέρμα αρκούσε για να χαρίσει λίγα λεπτά ευτυχίας – και για τα παιδιά και για τους γονείς που παρακολουθούσαν από κάτω, γεμάτοι χαμόγελο και περηφάνια.
Σήμερα οι μεταλλικές αυτές βάρκες δεν υπάρχουν πια. Έχουν δώσει τη θέση τους σε πιο μοντέρνα παιχνίδια, γεμάτα φώτα και μηχανισμούς.
Μα όσοι τις έζησαν, τις κουβαλούν μέσα τους σαν ένα κομμάτι της παιδικής τους ηλικίας – σαν εκείνη τη στιγμή που, αιωρούμενοι μέσα σε μια μεταλλική βάρκα, πίστεψαν πως μπορούσαν να φτάσουν τον ουρανό.