Στην καρδιά του Ασά μαχαλά της Ξάνθης, εκεί όπου τα χρόνια κυλούν αργά και οι μνήμες μένουν ζωντανές, ήταν το καφενείο του «Λαζού» – το καφενείο του Απόστολου και της Δέσποινας Κούση.
Για όσους μεγάλωσαν στη γειτονιά (Δοϊράνης) , το καφενείο αυτό δεν ήταν απλώς ένα σημείο συνάντησης – Ακόμη αντηχούν στα αυτιά μου οι φωνές, τα πειράγματα, οι αργές συζητήσεις, τα καθημερινά «καλημέρα».
Και για κάποιους ανθρώπους, όπως τον παππού μου τον Γιάννη, που υπήρξε γνήσιος θαμώνας, το καφενείο αυτό ήταν το δεύτερο σπίτι του.
Με μια καρέκλα που τον περίμενε πάντα, με ένα φλιτζάνι καφέ που γινόταν αφορμή για ιστορίες, ο παππούς άφησε εκεί μικρά κομμάτια της ζωής του, κουβέντες, γέλια, μυστικά και σοφά λόγια. Η παρουσία του παραμένει σχεδόν απτή, σαν να κάθεται ακόμη στη γωνιά του, να παρακολουθεί τον δρόμο, να χαιρετά γνωστούς και να δίνει ζωή στο καφενείο.
Ο χώρος αποτελεί πλέον μια γλυκιά νοσταλγία για εκείνους που πέρασαν από εδώ και άφησαν το αποτύπωμά τους. Για παππούδες, παλιούς φίλους, ανθρώπους που έγραψαν τη μικρή ιστορία της γειτονιάς μέσα από απλές στιγμές.
Γιατί πράγματι, μια φορά και έναν καιρό… κάποιοι άνθρωποι έζησαν εκεί όμορφες μέρες και δεν ξεχνιούνται ποτέ.
Φωτογραφία Κώστας Μαυρομάτης – Μια φορά και ένα καιρό ..στην Ξάνθη
