Όταν ο χρόνος σταματά πάνω από το νερό και η μνήμη ξαναπαίρνει ζωή με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης
Υπάρχουν εικόνες που δεν είναι απλώς φωτογραφίες, αλλά αληθινά παράθυρα στον χρόνο. Δύο τέτοιες εικόνες από τον ποταμό Κόσυνθο της Ξάνθης αποτυπώνουν την ξύλινη γέφυρα που ένωνε όχθες και ζωές, λίγο πριν το 1912, τη χρονιά που οι μεγάλες πλημμύρες την παρέσυραν για πάντα.
Θεοφάνια στην Ξάνθη αρχές 1900
Ημέρα φωτός, αγιασμού και σιωπηλής συγκίνησης. Πάνω στη γέφυρα και γύρω από τον ποταμό, οι κάτοικοι της Ξάνθης στέκονται με σεβασμό. Ο Σταυρός ετοιμάζεται να πέσει στα νερά του Κόσυνθου, εκεί όπου η φύση και η πίστη συναντιούνται. Στο βάθος, τα κτίρια της παλιάς πόλης στέκουν αγέρωχα, μάρτυρες μιας άλλης εποχής, τότε που όλα κυλούσαν πιο αργά, αλλά ίσως πιο ουσιαστικά.
Η φωτογραφίες, προερχόμενες από την ιδιωτική συλλογή του Κώστα Μαυρομάτη και του Τάσου Τεφρωνίδη , αποκτούν άλλη πνοή. Με τη βοήθεια της τεχνητής νοημοσύνης, η στατική εικόνα μετατρέπεται σε βίντεο.
Το νερό μοιάζει να κυλά ξανά, οι φιγούρες να κινούνται ανεπαίσθητα, η στιγμή να ανασαίνει. Δεν πρόκειται για αλλοίωση της μνήμης, αλλά για έναν σύγχρονο φόρο τιμής σε αυτήν.
Και κάπως έτσι, πάνω από τα νερά του Κόσυνθου, η τεχνητή νοημοσύνη συναντά τη συλλογική μνήμη. Όχι για να την αντικαταστήσει, αλλά για να μας φέρει λίγο πιο κοντά σε όσα ξεθώριασαν στον χρόνο … αλλά εξακολουθούν να ζουν μέσα μας.
