Στον Δάσκαλο όλων μας, που έμαθε γενιές μαθητών να σκέφτονται και να στέκονται όρθιοι στη ζωή
Χαρακτηριστική φιγούρα. Θα σε αναγνώριζα από μακριά, πριν ακόμη διακρίνω το πρόσωπό σου. Στο περπάτημα, στο βλέμμα, στη στάση του σώματος. Κουβαλούσες εκείνη τη σιωπηλή αξιοπρέπεια των ανθρώπων που δεν χρειάστηκε ποτέ να υψώσουν τη φωνή για να κερδίσουν τον σεβασμό.
Η τελευταία μας κουβέντα έμοιαζε απλή, μα σήμερα μοιάζει πολύτιμη. Σε συνάντησα σε ένα παγκάκι στην πλατεία Ελευθερίας. Καθίσαμε και θυμηθήκαμε τα παλιά. Τότε που μας δίδασκες με απίστευτη υπομονή, όχι μόνο αρχαία και λατινικά, αλλά ήθος, μέτρο και σκέψη. Τότε που «μάντευες» το κεφάλαιο των Πανελληνίων και με την ίδια επιμονή μας τόνιζες τι να προσέξουμε, όχι από άγχος, αλλά από αγάπη για να τα καταφέρουμε.
Δεν καθόσουν σχεδόν ποτέ στην έδρα. Δεν σου ταίριαζε η απόσταση. Κυκλοφορούσες αεικίνητος ανάμεσα στα θρανία μας, στον στενό διάδρομο της μικρής και συμπαθητικής αίθουσας. Ήσουν εκεί, δίπλα μας. Μας κοίταζες στα μάτια. Μας έκανες να νιώθουμε πως άξιζε να προσπαθήσουμε.
Σήμερα, η ανατολή είναι διαφορετική. Πιο βαριά. Πιο σιωπηλή. Λείπει η φυσική σου παρουσία, μα όχι η φωνή σου. Εκείνη συνεχίζει να αντηχεί μέσα μας, κάθε φορά που θυμόμαστε ένα μάθημα, μια διόρθωση, ένα χαμόγελο επιβράβευσης.
Γιατί οι Δάσκαλοι σαν και σένα δεν φεύγουν … συνεχίζουν να ζουν μέσα από το έργο τους και τους μαθητές τους.
Καλό σου ταξίδι. Και ευχαριστούμε. Για όλα.