Ήταν μια εποχή που η γεύση είχε μνήμη και το γιαούρτι δεν ήταν απλώς προϊόν, αλλά καθημερινό ραντεβού με τον άνθρωπο της γειτονιάς. Η Ξάνθη μοσχοβολούσε φρέσκο γάλα, πήλινο σκεύος και υπομονή.
Οι «γιαουρτάδες» της πόλης δεν πουλούσαν απλώς γιαούρτι. Κουβαλούσαν ιστορίες, πρόσωπα και συνήθειες που έδεναν τις γειτονιές μεταξύ τους. Από τις 40 Εκκλησιές ως την παλιά πόλη και από τους 12 Αποστόλους ως την Ανατολικής Θράκης, κάθε γιαουρτάδικο ήταν ένα μικρό σημείο αναφοράς της ζωής της Ξάνθης – και κάθε κουταλιά, μια γεύση που ακόμα αντέχει στον χρόνο.
Γράφει ο Δημήτρης Γκαγκαλίδης
Ο Κόλλιας, ο κυρ Νίκος κι οι άλλοι “γιαουρτάδες”…της Ξάνθης
“Πρόσωπα της Ξάνθης”
Οι παλιότεροι θυμούνται ακόμη τη γεύση του. Δεν ξεχνιέται. Όπως κι όλους τους γιαουρτάδες της Ξάνθης. Ο καθένας στη γειτονιά του. Ο κυρ Στέφανος Κόλλιας (φωτο) ήταν στην 40 Εκκλησιών κι έφτιαχνε το δικό του επώνυμο γιαούρτι με τέχνη που συνεχίζει σήμερα η επόμενη γενιά (κ. Σταύρος). Ο Άγγελος Τσουκαλίδης βρισκόταν στη παλιά πόλη, στην οδό Ορφέως (σημερινό “Κοκόρι”) κι έρχόταν πελάτες απ’ όλη την Ξάνθη για ν΄ αγοράσουν γιαούρτι.
Στην γειτονιά των 12 Αποστόλων (Βουλγαροκτόνου) ήταν ο Αλκιβιάδης, που έβαζε το γιαούρτι σε μεγάλα πήλινα σκεύη και αρκετά πιο πέρα, στην Ανατολικής Θράκης, το μαγαζί λεγόταν “Σηλυβρία”, όπου ο κ. Χρυσοσπάθης πουλούσε γιαούρτι με το κιλό. Κάπου εκεί στη συμβολή της Κλεμανσώ με την Σκρά ξεχώριζε η μορφή του κυρ Νίκου (φωτο) που το βραδάκι άπλωνε τα γιαουρτάκια ν’ ανασάνουν και να νοστιμέψουν.
Γιαούρτια είχαν και τ’ αδέρφια Καμπάκη, ο Θόδωρος κι ο Στέφανος, ενώ τη δεκαετία του 1970 ο μπαρμπα Σαράντης είχε το γιαουρτάδικο στην 28ης Οκτωβρίου…
Αγαπάμε Ξάνθη