Όταν κλείνει ένας παραδοσιακός φούρνος, δεν σβήνει απλώς ένας επαγγελματικός κύκλος. Σβήνει ένα κομμάτι ζωής, μνήμης και καθημερινότητας. Είναι οι μυρωδιές που μας μεγάλωσαν, οι μικρές διαδρομές της ρουτίνας μας, τα πρόσωπα που έγιναν οικογένεια χωρίς δεσμούς αίματος.
Το κείμενο που ακολουθεί, γραμμένο με βαθιά συγκίνηση από τη Φιλιώ Ιωαννίδου, δεν είναι ένας απλός αποχαιρετισμός. Είναι μια κατάθεση καρδιάς, ένα «ευχαριστώ» γεμάτο αγάπη, σεβασμό και ευγνωμοσύνη, για ανθρώπους και στιγμές που σημάδεψαν μια γειτονιά και πολλές ζωές.
Γράφει η Φιλιώ Ιωαννίδου
Τέλος εποχής, για τον παραδοσιακό φούρνο της γειτονιάς μας.
Αναπόσπαστο κομμάτι της παιδικής μας ηλικίας και μετέπειτα του παιδιού μου.
Μοσχοβολιστό και πολύ γευστικό σουσαμένιο κουλούρι για το σχολείο, καθημερινό ψωμάκι στο τραπέζι μας.
Χωρίς μεγάλη ποικιλία, όπως οι άλλοι φούρνοι, αλλά ψωμί, ζυμωμένο με μεράκι, με αγάπη, με σεβασμό στον κάθε πελάτη.
Από τους αείμνηστους αδερφούς Θαγγοπουλου, στην μετέπειτα οικογένεια Μουσουλμάνων, οι οποίοι εκτός από την καθαριότητα, την ευγένεια του χαρακτήρα τους, το καθημερινό τους χαμόγελο και τον καλό τους λόγο σαν σπάνιοι επαγγελματίες του είδους, κέρδισαν και μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας.
Πάντα δίπλα στην οικογένεια μας, στις χαρές και τις λύπες μας, ήταν και είναι, η αγαπημένη μας φουρναρισσα, καθώς και η κόρη της. Το ίδιο κι εμείς.
Η μοίρα τους χτύπησε άσχημα, αλλά παρόλα αυτά, οι δύο γυναίκες, συνέχισαν επί χρόνια, να λειτουργούν μόνες τους, τον φούρνο.
Νομίζω ότι ερήμωσε η γειτονιά μας.
Ευτυχώς, όμως θα τους συναντούμε στο διάβα μας, καθότι και η κατοικία τους είναι εδώ.
Καλή νέα ζωή κορίτσια, όπως σας αξίζει.
Σας ευχαριστούμε για ΟΛΑ