Γράφει ο Δημήτρης Γκαγκαλίδης
«Πρόσωπα της Ξάνθης»
Ήταν Αγ. Βαλεντίνου το 1992, όταν ο Μάριος Κουτσουρίδης βγήκε απ΄ το μαγαζί (café Ξάνθεια) και φύτεψε ένα μικρό δενδρύλλιο. Στο πεζοδρόμιο της κ. πλατείας. Μπροστά απ΄ το Επιμελητήριο. Τ΄ αγαπούσε. Το πότιζε καθημερινά.
Το πλατανάκι μεγάλωνε. Τράβηξε την αρνητική προσοχή των καταστηματαρχών. Ενοχλήθηκαν. Θεώρησαν ότι θα τους κρύψει τη πρόσοψη. Διαμαρτυρήθηκαν, ζήτησαν να ξεριζωθεί. Ακολούθησε διαμάχη…
Ο πλάτανος συνέχισε. Ένα πρωί όμως ήρθαν….οι μπουλντόζες! Να ανακαινίσουν τη πλατεία (2009). Κι ο πλάτανος εμπόδιζε τις εργασίες.
Ο κ. Μάριος έτρεχε σε πολιτικούς κι υπεύθυνους ζητώντας…διάσωση. Όπερ και εγένετο.
Ο καιρός περνούσε κι ο “πλάτανος του Βαλεντίνου” γιόρταζε τον έρωτα με τη ζωή. Με την Ξάνθη. Ώσπου κάποιο βράδυ…κάποιος ήρθε κι έσκισε με μαχαιριές τον κορμό. Κι έτρεχαν οι χυμοί του…κινδυνεύοντας να ξεραθεί.
Ευτυχώς, ο φίλος του Π. Βιδάλης έδωσε τη λύση: χώμα από γρασίδι στις «πληγές», τύλιγμα με λινάτσα και καθημερινό βρέξιμο. Κι επάνω στο μήνα…ο πλάτανος γιατρεύτηκε!
Σήμερα ο πλάτανος του έρωτα κουβαλά 34 χρόνια. Τα καλοκαίρια δίνει σκιά σε διαβάτες και θαμώνες. Τι κι αν το «Ξάνθεια» δεν υπάρχει πια.
Τι κι αν ο Μ. Κουτσουρίδης είναι πλέον πολύ πιο ψηλά απ’ αυτόν και μας κοιτά απ΄ τον ουρανό. Τι κι αν ξεχάστηκε το χθες. Ο πλάτανος γιορτάζει. Τον έρωτά του με τη Ξάνθη και το τόπο που τον γέννησε….