Στην τελική ευθεία μετά το Πάσχα για τις Πανελλαδικές .. όνειρα, αγωνία και η πιο μεγάλη δοκιμασία ζωής για παιδιά και γονείς
Μια μάνα δεν αποχωρίζεται το παιδί της- Απλά μαθαίνει να το αγαπά από απόσταση, με περηφάνια και ίσως έναν κόμπο στον λαιμό
Δεν αποχωρίζεσαι εύκολα το μικρό σου. Απλώς… το μαθαίνεις. Λίγο λίγο. Στην αρχή πονάει. Σφίγγεται η καρδιά, το σπίτι μοιάζει άδειο, πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται «έφαγε; κοιμήθηκε; είναι καλά;». Δεν είναι ότι δεν αντέχεις, είναι ότι αγαπάς πολύ.

Μετά όμως έρχεται η περηφάνια. Γιατί βλέπεις το παιδί σου να ανοίγει τα φτερά του, να στέκεται μόνο του, να γίνεται αυτό που ονειρευόταν. Και τότε ο αποχωρισμός δεν είναι πια απώλεια, είναι εξέλιξη. Μια μαμά φοιτητή – φοιτήτριας δεν «κόβει» τον δεσμό. Απλά ο δεσμός αυτός αλλάζει μορφή. Από το «είμαι δίπλα σου κάθε μέρα» γίνεται «είμαι εδώ όποτε με χρειαστείς».
Δεν είναι εύκολος ο αποχωρισμός. Είναι όμως αναγκαίος. Γιατί κάθε παιδί που φεύγει για να κυνηγήσει τα όνειρά του, κουβαλά μαζί του μια μαμά που έμαθε να αγαπά χωρίς όρια και χωρίς απόσταση.
Και όσο κι αν το σπίτι μοιάζει άδειο, ξέρεις βαθιά μέσα σου πως αυτό το «αντίο» δεν είναι τέλος.. είναι μία νέα αρχή.

