Σε ένα σκηνικό που θύμιζε παλιές καλές εποχές, η Σταυρούπολη Ξάνθης βίωσε με ξεχωριστή ευλάβεια τη Μεγάλη Παρασκευή, με την περιφορά του Επιταφίου να εξελίσσεται σε μια μυσταγωγία που συγκίνησε μικρούς και μεγάλους
Υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος φαίνεται να σταματά. Τέτοια ήταν η βραδιά της Μεγάλης Παρασκευής στη Σταυρούπολη Ξάνθης, όταν η πομπή του Επιταφίου ξεκίνησε να διαπερνά αργά τα στενά, πλακόστρωτα μονοπάτια του οικισμού, ανάμεσα στα πέτρινα σπίτια που ατενίζουν βουβά τα χρόνια.
Μακριά από τον θόρυβο και την αστική βιασύνη, η Σταυρούπολη πρόσφερε αυτό που λίγα μέρη μπορούν πλέον να δώσουν: αυθεντική κατάνυξη. Οι κάτοικοι είχαν προετοιμάσει τον στολισμό του Επιταφίου με άνθη μαζεμένα από τις αυλές των ίδιων των σπιτιών τους — μια χειρονομία που πέρα από το συμβολικό της βάρος μαρτυρά έναν τρόπο ζωής που αρνείται να υποταχθεί στην τυποποίηση.
Το φως των κεριών χάραζε τη νύχτα σιωπηλά, ενώ οι ψαλμωδίες του Επιταφίου Θρήνου αντηχούσαν στην ορεινή φύση με έναν τρόπο που μόνο τα ανοιχτά τοπία μπορούν να επιτρέψουν. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά ακολούθησαν την πομπή, κρατώντας αναμμένα κεριά — η εικόνα αυτή, αμετάβλητη στο πέρασμα των δεκαετιών, παραμένει από τις πιο συγκινητικές της ορθόδοξης λατρευτικής παράδοσης.
Η Σταυρούπολη απέδειξε για ακόμη μια φορά ότι η ομορφιά της Μεγάλης Παρασκευής κρύβεται στην απλότητα. Η εικόνα του Επιταφίου να περνά ανάμεσα από τα ιστορικά κτίρια του χωριού προσέφερε στους παρευρισκόμενους μια αίσθηση γαλήνης και εσωτερικής ειρήνης.
