Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή, δεν θέλω να γράψω ακόμη ένα άρθρο – Θέλω όμως να εκφράσω ένα αληθινό, βαθύ «ευχαριστώ» – Μια ανάγκη που γεννήθηκε σιωπηλά, μέσα σε έναν διάδρομο νοσοκομείου.
Πριν λίγο καιρό, βρέθηκα δίπλα σε έναν δικό μου άνθρωπο. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που ο χρόνος σταματά, που το μυαλό γεμίζει φόβο και η καρδιά βαραίνει. Εκεί όπου καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι ένα βλέμμα, μια λέξη παρηγοριάς. Μέσα σ’ ένα δωμάτιο νοσοκομείου, ανάμεσα σε ήχους μηχανημάτων και βουβό πόνο, υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν τη διαφορά. Όχι με μεγάλα λόγια. Αλλά με μικρές, αθόρυβες πράξεις. Ένα χαμόγελο την κατάλληλη στιγμή. Μια ήρεμη φωνή όταν όλα μέσα σου φώναζαν. Ένα χέρι που απλώθηκε χωρίς να το ζητήσεις.
Δεν θα ξεχάσω μια συγκεκριμένη στιγμή – Ήταν αργά, από εκείνες τις ώρες που το νοσοκομείο ησυχάζει αλλά η αγωνία δυναμώνει
Μια νοσηλεύτρια πλησίασε ήρεμα, χωρίς βιασύνη. Μας κοίταξε στα μάτια, μας μίλησε απλά, ανθρώπινα. Δεν είπε κάτι σπουδαίο. Κι όμως, εκείνη η απλότητα ήταν τα πάντα. Μας έκανε να νιώσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι. Ήταν σαν να έλεγε χωρίς λόγια «είμαι εδώ». Και εκείνη τη στιγμή, μέσα στον φόβο, αυτό ήταν αρκετό. Κατάλαβα τότε πως η φροντίδα δεν είναι μόνο πράξεις. Είναι παρουσία. Είναι βλέμμα. Είναι η φωνή που χαμηλώνει για να μη σε τρομάξει. Είναι το χαμόγελο που εμφανίζεται ακόμα κι όταν η κούραση είναι μεγάλη.
Οι νοσηλευτές δεν φαίνονται πάντα – Δεν είναι στο προσκήνιο – Αλλά είναι εκεί σε κάθε δύσκολη στιγμή
Και κάπως έτσι, γεννήθηκε η ανάγκη να ειπωθεί ένα «ευχαριστώ» που ίσως δεν λέγεται όσο συχνά θα έπρεπε. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που δεν ζητούν αναγνώριση, αλλά αξίζουν να τη νιώθουν κάθε μέρα.
Εκείνο το βράδυ έμαθα κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ… ότι η δύναμη δεν κάνει θόρυβο. Μερικές φορές φοράει μια λευκή ή γαλάζια στολή και σου πιάνει το χέρι.
Σήμερα, Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτή, σας αξίζει κάτι περισσότερο από ένα «ευχαριστώ». Σας αξίζει σεβασμός, αναγνώριση και ένα βαθύ «ευγνωμονώ» από όλους εμάς που σας χρειαζόμαστε στις πιο ευάλωτες στιγμές μας.
Αλκμήνη Μουδανίδου