Μια παράσταση, δύο κόσμοι – σκηνή και παρασκήνια – Ο «Ταρτούφος» που ξεκίνησε πριν ανοίξει η αυλαία και πριν το πρώτο χειροκρότημα
Γιατί κάθε παράσταση γεννιέται δύο φορές … μία μπροστά στα φώτα και μία πίσω από αυτά
Υπάρχουν στιγμές που η μαγεία του θεάτρου δεν περιορίζεται στη σκηνή. Κρύβεται πίσω από την αυλαία, στους στενούς διαδρόμους, στα καμαρίνια που πάλλονται από ζωή, ένταση και προσμονή. Εκεί όπου η πραγματική παράσταση έχει ήδη ξεκινήσει , πολύ πριν ακουστεί το πρώτο χειροκρότημα. Στα παρασκήνια, ο χρόνος αποκτά άλλη διάσταση. Τα λεπτά κυλούν γρήγορα και αργά ταυτόχρονα. Οι ηθοποιοί επαναλαμβάνουν τα λόγια τους, δοκιμάζουν κινήσεις, αναζητούν την τελευταία σπίθα συγκέντρωσης.
Βρεθήκαμε στα παρασκήνια της θεατρικής παράστασης ο «Ταρτούφος» το απόγευμα του Σαββάτου 16 Μαΐου στο Δημοτικό Αμφιθέατρο Ξάνθης και διαπιστώσαμε πως η ένταση και η ενέργεια των παρασκηνίων ήταν σχεδόν εξίσου συναρπαστικές με την ίδια την παράσταση.
Οι τελευταίες πρόβες, τα βλέμματα πριν την είσοδο στη σκηνή, οι μικρές αυθόρμητες στιγμές μεταξύ των συντελεστών συνέθεταν ένα δεύτερο, αθέατο έργο.
Η αγωνία είναι διάχυτη, αλλά δεν είναι βαριά. Έχει κάτι το γόνιμο, σχεδόν απαραίτητο. Είναι αυτή που κρατά τα βλέμματα ζωντανά, που δίνει ένταση στις ανάσες, που μετατρέπει την αβεβαιότητα σε ενέργεια. Κι ανάμεσα σε όλα αυτά, ξεπηδούν τα πειράγματα , μικρές εκτονώσεις που σπάνε τη φόρτιση, που θυμίζουν πως το θέατρο είναι, πάνω απ’ όλα, συλλογικότητα. Οι φωνές μπλέκονται με γέλια, οι οδηγίες δίνονται με αγάπη και με ακρίβεια, τα κοστούμια παίρνουν τη θέση τους σαν κομμάτια ενός παζλ που ολοκληρώνεται την τελευταία στιγμή
Κάθε βλέμμα, κάθε νεύμα, κάθε άγγιγμα κουβαλάει εμπιστοσύνη. Γιατί εκεί, στα παρασκήνια, χτίζεται κάτι βαθύτερο από μια παράσταση… χτίζεται μια μικρή, εύθραυστη κοινότητα.
Και ίσως εκεί να κρύβεται η μεγαλύτερη γοητεία του θεάτρου. Στο ότι τίποτα δεν είναι τέλειο, αλλά όλα είναι αληθινά. Στο ότι κάθε παράσταση γεννιέται δύο φορές — μία μπροστά στα φώτα και μία πίσω από αυτά.
Όταν τελικά ανοίγει η αυλαία, το κοινό αντικρίζει το αποτέλεσμα. Όμως εμείς, που είχαμε την τύχη να ζήσουμε από κοντά τα παρασκήνια — και ευχαριστούμε θερμά την κ. Πολυξένη Καρακατσάνη για την πρόσκληση — γνωρίζουμε καλά πως η μισή μαγεία έχει ήδη συντελεστεί. Και ίσως αυτή η αθέατη μαγεία να είναι εξίσου αυθεντική με εκείνη που εκτυλίσσεται πάνω στη σκηνή.
Και η παράσταση συνεχίζεται. Γιατί η τέχνη δεν κρύβεται.Το θέατρο… ζει παντού. – Αλκμήνη Μουδανίδου
