Ας αφήσουμε τους φελλούς και ας ασχοληθούμε με τα σκ@τ@ – Μια απόλυτα (μη) φανταστική ιστορία υπηρεσιακού φιλότιμου, προσωπικού σοφέρ και μιας «βαριάς» καθημερινότητας που ζητά απεγνωσμένα μετάθεση.
Πολλά έχουμε ακούσει, πολλά έχουμε ζήσει, αλλά αυτό ξεπερνά κάθε φαντασία (αν και οι κακές γλώσσες επιμένουν πως είναι πέρα για πέρα αληθινό). Όταν η φύση καλεί, ο κοινός θνητός αναζητά την πλησιέστερη τουαλέτα. Ο σωστός, ο senior προϊστάμενος όμως, απαιτεί κρατικό VIP service.
Η ιστορία (που μοιάζει με σενάριο επιθεώρησης αλλά μυρίζει… καθημερινότητα) θέλει τον συγκεκριμένο προϊστάμενο να μην καταδέχεται τις κοινές, πεζές τουαλέτες της υπηρεσίας του όταν τον έπιανε εκείνο το ξαφνικό, το αβάσταχτο Χesiμο της στιγμής.
Το «Express της Θρόνου» και ο VIP σοφέρ
Γιατί να συμβιβαστείς με το real estate της υπηρεσίας, όταν έχεις στη διάθεσή σου ολόκληρο «υπηρεσιακό» όχημα και, κυρίως, τον δικό σου προσωπικό σοφέρ;
- Η διαδικασία απλή αλλά θεσμική: Σήμανση συναγερμού, άμεση επιβίβαση στο αυτοκίνητο και fast track μεταφορά προς το σπίτι.
- Ο ρόλος του υπαλλήλου: Από μάχιμος δημόσιος λειτουργός, μετατράπηκε σε διαχειριστή κρίσεων και οδηγό της πιο επείγουσας, της πιο… «VIP» διαδρομής της πόλης.
- Το αποτέλεσμα: Μια απόλυτα συντονισμένη επιχείρηση, με τον οδηγό να περιμένει υπομονετικά στο σπίτι μέχρι να ολοκληρωθεί το… καθήκον, για να επιστρέψουν θριαμβευτικά στο γραφείο.
«Η υπηρεσία στοχοποιείται, αλλά η άνεση του σπιτιού δεν αντικαθίσταται με καμία δημόσια υποδομή.»
Το «μοιραίο» ατύχημα και η ζώνη χημικού πολέμου
Επειδή όμως ο χρόνος είναι ο χειρότερος εχθρός της γαστρεντερολογίας, οι ίδιες κακές γλώσσες ψιθυρίζουν ότι το σύστημα κάποια στιγμή μοιραία… κράσαρε. Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα αν σε μια από αυτές τις high-speed διαδρομές ο προϊστάμενος δεν κατάφερε τελικά να συγκρατηθεί.
Οι φήμες πάντως κάνουν λόγο για μια επική «σκατοπλημμύρα» στο εσωτερικό του οχήματος, όπου οι αμυντικές γραμμές έσπασαν, η τάπα εκτοξεύτηκε και ο ταλαίπωρος υπάλληλος είδε, άκουσε και κυρίως… μύρισε το απόλυτο χάος σε συσκευασία καμπίνας. Μιλάμε για σκηνικό βιολογικού πολέμου, όπου ο οδηγός δέχτηκε «πυρά» από το πουθενά, εκτελώντας χρέη διασώστη σε περιβάλλον υψηλών αναθυμιάσεων. Μετά από αυτό τον σάλο και τα όσα (κυριολεκτικά) άφησε πίσω της η υπόθεση, ο εν λόγω μάχιμος δημόσιος λειτουργός-σοφέρ κατάλαβε ότι η αξιοπρέπεια δεν καθαρίζεται με βιολογικό καθαρισμό. Έτσι, μάζεψε τα πράγματά του και ζήτησε εσπευσμένα αλλαγή υπηρεσίας και μετάθεση για άλλη πόλη.
Προφανώς, δεν γνωρίζουμε αν το τόσο μεγάλο «εκτόπισμα» του προϊσταμένου και οι εκρηκτικές απαιτήσεις μετακίνησής του έχουν βρει ήδη τον επόμενο, άτυχο σοφέρ που θα αναλάβει το τιμόνι της… πίεσης.
Αν η ιστορία αυτή είναι προϊόν φαντασίας, τότε ο σεναριογράφος αξίζει βραβείο. Αν όμως είναι πραγματικότητα —όπως επιμένουν οι πηγές— τότε στην Ξάνθη έχουμε επαναπροσδιορίσει πλήρως τον όρο «υπηρεσιακή ανάγκη».
Ελπίζουμε στην επόμενη πόλη, ο ταλαίπωρος οδηγός να βρει την ηρεμία του, και το γραφείο του προϊσταμένου να είναι τουλάχιστον integrated με τις προσωπικές του ανάγκες, για να γλιτώσουν και τα καύσιμα οι φορολογούμενοι.