Γιατί οι πιο όμορφοι κήποι δεν χρειάζονται τελειότητα – Χρειάζονται έναν άνθρωπο που τους φρόντισε σωστά και μια γη που δεν ξεχνά.
Έχεις παρατηρήσει πώς είναι οι αυλές στα χωριά .. δεν είναι ποτέ φτιαγμένες για να τις θαυμάζεις από μακριά …είναι φτιαγμένες για να τις ζεις.
Δεν έχουν εκείνο το απέραντο, τέλειο γκαζόν που θέλει κάθε μέρα νερό και κούρεμα, έχουν μικρά μικρά παρτεράκια, τοσοδούλικα, χωμένα ανάμεσα σε μια άσπρη μάντρα και μια πέργκολα φορτωμένη κλήματα, και όλα μέσα τους γίνονται μόνα τους.
Κάποτε, χρόνια πριν, κάποια γιαγιά έμπηξε δυο βολβούς στην άκρη του τοίχου και από τότε κάθε άνοιξη η γη τους θυμάται και πετάει τουλίπες και ίριδες χωρίς να τη ρωτήσει κανείς, κάποτε σκορπίστηκαν σπόροι από βιολέτες και σκυλάκια και νυχτολούλουδα και τώρα κάθε που βραδιάζει πέφτουν και ξαναφυτρώνουν μόνα τους, ολάνθιστα και φρέσκα, λες και έχουν συμφωνήσει με τον τόπο.
Έτσι είναι και αυτή η αυλή με τα τριαντάφυλλα τα βαθιά κόκκινα και τα ροζ που γέρνουν το ένα πάνω στο άλλο και μοσχοβολούν όλο τον αέρα, με το πυξάρι το στρογγυλό μέσα στην άσπρη γλάστρα και την κληματαριά από πάνω να κάνει σκιά παχιά και δροσερή και να κρεμάει μικρά πράσινα σταφύλια που ακόμα ωριμάζουν, με το τραπεζάκι το ντυμένο με το ριγέ τραπεζομάντιλο και τις ψάθινες καρέκλες που περιμένουν πάντα κάποιον να καθίσει.
Και είναι υπέροχο γιατί τίποτα δεν προσπαθεί πολύ, όλα συνεργάζονται, η πέτρα κρατάει τη δροσιά, ο ασβέστης αντανακλά το φως, το χώμα κρατάει τους σπόρους μέχρι την ώρα τους, και ο κήπος τελικά δουλεύει μόνος του, όχι επειδή τον ξέχασαν, αλλά επειδή τον αγάπησαν σωστά μια φορά στην αρχή και τώρα εκείνος ανταποδίδει κάθε χρόνο με τον ίδιο απλό, γενναιόδωρο τρόπο.
Άννα Δανάλη – Ομφαλός της γης ΙΙ